Świat jest bardzo piękny.
Kryje różne tajemnice, a w jego głębi drzemie potężna siła. Dlaczego świat jest tak niezwykły? Ponieważ stworzył go Bóg, a co Boskie to święte i wspaniałe!
Kiedy się budzimy słyszymy śpiew ptaków, podarowany nam przez Stwórcę!
Po nocy jest dzień, oświetlany przez słońce , gdy zaś jest gorąco przychodzi kojący deszcz.
Bóg tak stworzył świat, aby ludziom było dobrze.
Bóg podarował nam morze i jego skarby.
Podarował również góry i ich niebezpieczne piękno oraz tajemnice.
Podarował nam Karola Wojtyłe, skromnego człowieka, który stał się papieżem i nawrócił miliony serc na piękno Boskie!
Przyjaciele! Szanujmy nasz świat i dziękujmy Bogu każdego dnia za to ,że pozwolił nam w nim żyć!!!!

Umarł Wielki człowiek - Jan Paweł II (Karol Wojtyła).Był to największy papież w dziejach Kościoła.Jan Paweł II był pierwszym papieżem , który wyszedł do ludzi , można by powiedzieć, że żył nie tylko dla Pana Boga , ale i dla nas.Poznałam papieża dzięki mojej babci.Miałam wtedy 4 lata,gdy byłam u niej zauważyłam obraz w sypialni, był to starszy mężczyzna o promiennym uśmiechu i miłej twarzy, spytałam -Kto to babciu??Ona odpowiedziała -Jan Paweł II papież- Polak- jeden z nas...
Jego odejście zjednoczyło cały śwat: Katolików, Żydów , Muzułmanów, Buddystów i.in.w 1999 papież odwiedził moje miasto, do końca życia nie zapomne tego(Pojutrze znów wrócę w miejsce ,gdzie go pierwszy raz spotkałam).Ja wciąż czuję jego obecność i wiem ,że On wciąż stąpa wśród nas , ale już nie ciałem.

Czuje zimno , naprawdę mi zimno.Staram się oddychać , lecz nie mogę zaczerpnąc powietrza , duszę się. Mam zamglone oczy, widzę ciemność. To ona , ona po mnie idzie ,powoli ,ale zdecydowanie.Słyszę swoje bicie serca , takie monotonne, ale głośne. Słyszę swój oddech , jest niespokojny. Ona wciąż po mnie idzie. Czuje okropne zimno.Nic nie widzę , czy to koniec, staram się przemówić, bez skutku.Nie mogę wydobyć z siebie dzwięku, czuję te okropne zimno.Nie słyszę,nic nie słyszę nie czuję , nawet bólu.Jestem okropnie zmęczona. Co to??Łza popłyneła mi po policzku , taka ciepła.Teraz już widzę ją , ona już tu jest , zabiera mi mój największy skarb...Moją duszę. Wznosi się wysoko, wysoko. A moje ciało leży bezwładnie, ale to tylko ciało, zimne i bezwładne.Ale ja wciąż żyję , gdzieś tam , nieświadoma tego ,że odeszłam...

Śnieżna Pani zmróżyła oczy. Zaczeło już świtać słońce, powoli budziło świat do życia. Promienie oświetlały śpiącą białą kołdrę świata, która powoli znikała, odstępując miejsca świerzej pachnącej zieleni.Kwiaty powoli wyrastały, a ptaki zaczeły śpiewać. Śnieżna Pani ciężko wstając, poczuła się zmęczona. Jej czas już minął. Spojrzała przed siebie, zobaczyła delikatne stąpającą w zielono-niebiesko-żółtej sukni Księżniczkę Życia, w swych kasztanowych lokach miała kwiaty. Śnieżna Pani ukłoniła się jej i odeszła.Nie bała się, nie była smutna , wiedziała, że za rok powróci...

Autor: Evenstar-Dream

Grey Rocks, and Greyer Sea
Charles D.G Roberts

Moi Drodzy w Kręgu Niezwykłych jest nas już 11. Lista członków jest na srtonie www.kingdom-of-idea.blog.pl , jeśli chcesz należeć do kręgu a twojego imienia nie ma na liście koniecznie się zapisz w księdze:).Wesołych świąt.

Lay by Undomiel from Szablony Undomiel
Picture by Linda Bergkvist